یه قالب جدید با طرح تکواندو برای کاربران بلاگفا

طراحی شده توسط   سایت تخصصی تکواندو

دانلود

                                                  نظر یادتون نره

سلام . بازم با یه کلیپ جدید این وبلاگ بروز شد . این کلیپ هم یکی از بهترین کلیپ هاست

دو ضربه ی موم دولیو و تیو موم دولیو چاگی

دانلود فایل

حجم کلیپ :  ۳۵۶ کیلوبایت

پسورد :  www.taekwondo-k.blogfa.com

                                                                 نظر یادتون نره

هادی ساعی بن کوهلی

 ساعت 3 صبح 20 اردیبهشت ماه سال 1355 در بیمارستان امام خمینی تهران به دنیا آمدم . مادرش می

گوید :  پدرش شهرستان بود و پنج روز بعد آمد . اصیلت پدر و مادرم به آذربایجان شرقی برمی گردد . یک ده

 بنام  بن کوهلی در اطراف تبریز که پدر و مادرم اهل آنجا هستند . و این نام پسوند نام خانوادگی مان هم

 هست ، ساعی بن کوهلی ... بچه شهر ری و عاشق زادگاهم هستم .

 همه بچه ها می رفتند باشگاه  ، من هم یک روز همراهشان رفتم . خوشم آمد قرار شد یکی از همسایه ها

که مربی تکواندو بود وفروشگاه لوازم ورزشی داشت برایم لباس بیاورد ، نامش عمو قربون بود .، چند هفته

 ای طول کشید و او به قولش عمل نکرد رفتم پیشش گفتم اگه نمیتوانی تهیه کنی بروم به پدرم بگویم از جایی

 دیگر برایم تهیه کند . قول داد که فردا آماده است . اما امروز برویم باشگاه ... من با تی شرت و گرمکن

وسط آن همه سفید پوش بودم . استاد مهیمن مربی آنجا بود . تا مرا دید گفت : بچه لباس تکواندوت کجاست

؟ جواب دادم عمو قربون برایم نیاورده ، گفت عمو قربون کیه ؟ من هم با اشاره آقای همسایه را که ارشد

کلاس تکواندو بود را نشان دادم  . او به من اولین درسم را همانجا داد . " عمو قربون نه ، استاد ، فهمیدی

 ؟ باید به او بگویی استاد " و سپس گیر داد به عمو قربون که چرا برای هادی لباس نیاورده ای ؟ 

در کودکی به قول اهالی محل بچه شری بودم  . خیلی شلوغ بودم و بیش از حد نا آرام و جسور ، هیکل ریز و

 میزه ای داشتم  . اما بسیار شیطان بودم . مادرش می گوید : " هادی یک روز آمد و گفت : بچه ها می روند

 تکواندو من هم می روم باشگاه محمدی . آقای قربان نجفی که بچه ها به او عمو قربون میگفتند همسایه

روبرویی ما بود که تکواندو کار و مربی این ورزش بود . از انجایی که بچه شیطانی بود نمی گذاشتم بیرون

 برود ،  برایش در خانه فوتبال دستی گرفتم  که بازی کند  ، یک روز رفته بودم مجلس ختم یکی از اقوام و

در را قفل کرده بودم که او از خانه بیرون نرود . اما هادی رفته بود پشت بام  ...  یک بشکه ی آب گذاشته

بودیم آنجا که با لوله ای به حیاط وصل می شد هادی عادت داشت چیزی مثل چوب دستی دستش باشد . آن

روز چوب پرده ای دستش بود  ...  " مادر پس از مدتی می رسد خانه و پس از دیدن آن حادثه از حال میرود

 " به محض رسیدن به خانه صدایی از پشت بام آمد  هادی چوب پرده را زده بود به آب و  بعد تکیه داده بود

 سیم برق ، سه تا پشت بام آن طرف تر پرت شده بود صدای جرقه آمد و داد او خودم را سریعا به پشت بام

رساندم   وقتی صحنه را دیدم از حال رفتم گفتم هادی ام مرده . جیغ داد هوار و سپس چیزی نفهمیدم . صدای

همسایه ها می شنیدم که می گفتند خانم ساعی چیزی نشده بلند شو  ،  بلند شو ! و بعد صدای خودش را "

مامان چیزیم نشده پاشو " عصبانی شدم ، با دستم زدم به او ، دستم درد گرفت . عصبانی تر شدم و با چوب

زدم تو سرش ، میدانید چه شد ؟ چوب شکست . "  هادی می گوید : " اگر مادرم آن چوب را به من نمی زد ،

 شاید قهرمان تکواندو نمی شدم "

مادرش می گوید : " کمتر پای مسابقات  هادی می نشینم  ،  ممکن است او آسیب ببیند و من تحمل دیدن این

صحنه ها را ندارم ، در تمامی مسابقات او دلشوره ای وجود مرا فرا می گیرد . "  در روز قهرمانی هادی

جمعه صبح او باز هم تلویزیون ندید ، رفته بود سوریه برای هادی دعا کند . یکی از همسفرها رفت پیشش و

 گفت : " خانم دهقان مشتلق بده ، هادی اول شده ، مبارکه حاج خانم " و اشک خوشحالی مادر به نشانه ی

 بر آورده شدن حاجتش سرازیر شد .